از بس که خرم  دیوونم  برا چی بازم نمیدونم 

 خدا چرا می خوای منو تنها بزاری مگه من چیکار کردم

شاید دل یکی رو شکوندم ولی میدونی که دست خودم نبود

حالا تو می خوای عوض اونایی که دلشونو شکوندم دل منو بشکونی باشه

بشکون چون تو خدایی من بنده تو

ولی جون هر کی که دوسشون داری

اون در رحمت مشهورتو برا منم باز کن

دلم گرفته و بارانی

دلم هوای تو را دارد

و این شکسته طوفانی

همیشه منتظر فرصت

                            برای گریه پنهانی

بهانه اش تو که می دانی

                                    دلم هوای تو را دارد

قرار این دل نا آرام

اگر  چه جای تو اینجاست

بهانه اش تو که می دانی

                                     دلم هوای تو را دارد

تو ای بهاری بی پایان

                               همیشه سبز پر از خورشید 

در این دریغ زمستانی

دلم هوای تو را دارد

دلم هوای تو را دارد

درد بزرگی است حرف نگاه ها را پس از جدایی دریابی

آنگاه که با دلی زخمی

به گذشته نگاه کنی

                               سالها گذشته 

                                                 کاروانها رفته اند

نه نگاهی مانده نه چشمی

پنهان نگاهم میکند چشمی و صد ناز !

پنهان نگاهش می کنم ،می خوانمش باز .

                                            خورشید خندان لبش با من هم آغوش

                                            مهتاب تابان رخش با گل هم آواز .

می خواهدم پیداست از طرز نگاهش !

دزدیده دیدنهای او می گویدم راز !

                                           می خواهدم ،وز شوق این احساس جانبخش 

                                            ذرات من پیوسته در رقصند و پرواز 

می خواهمت ای باغ لبریز از ترانه 

می خوانمت در اشک آواز شبانه 

                                           می بینمت در تار و پود سینه در دل 

                                          چون هرم آتش می کشی در من زبانه 

می آرمت از لابه لای جان به دفتر 

تا در سرود من بمانی جاودانه 

                                           می جویمت در آسمان دربرگ در آب

                                            می پرسمت از قله های بی نشانه

با یاد تو سرگشته در کوهم همیشه

آمیزه ای از شوق و اندوهم همیشه

                                             می خواهمت ،ای با تو شیرین زندگانی !

                                             ای دستهایت ساقه های مهربانی

ای هستی ام را کرده چشمان تو تاراج

بخشیده بار دیگرم شور جوانی

                                             ای برده ،چشمانت مرا از  ظلمت خاک 

                                             تا روشنی های بلند آسمانی 

پیش تو ،خاموشم آگر بر من نگیری 

چشم تو میداند  زبان بی زبانی 

                                           می خواهمت ،ای خوشتر  از صبح بهاران !

                                           ای چشمهایت عشق را آئینه داران !

ایکاش می گفتی چه می خواهد دل تو 

از این دل آواره در اندوهزاران    !

                                                     عشق تو ،خوش می پرورد در جان پر درد

                                                     شعری  که ماند جاودان  در روزگاران |!

ساقی ،به فریادم برس ،غم پرپرم کرد !

چشمان او ،چشمان او  خاکسترم کرد !

                                                    دیگر ،گل خورشید ،از سرخی به زردی است

                                                     غم ،در نگاه آسمان لاجوردی است .

با یاد چشمش مانده ام تنهای تنها

تنها خدا داند که تنهایی چه دردی است !

سر سرت به سوز آرد سیاست ساز تا سیری کنم 

 در سرایت  سوزم و سازم به پایت ای سراسر سر وسودایم

چندان شکوفه ریخت که هوش از سرم ربود

من جاودانی ام ،که پرستوی  بوسه ات

بر روی من دری ز بهشت خدا گشود!

اما،چه می کنی

دل را ،که در بهشت خدا هم غریب بود.....؟

به دیدارم چه روزی خواهی آمد

که من زیباترین جامه پوشم

بچینم آنقدر گلهای زیبا

تو اندیشی که من یک گل فروشم

این همه گل بازم به گلی تو نمیشه عزیزم !!!!!!!!!!!!!!!

تو گل منی تو گل منی نه دیگه بهار نمی خوام ........................

نمیدم الانم چون قهرمان المپیک هستم ولی چون خیلی بچه باحالی هستم  بهت افتخار می دم البته فقط بتو  وگر نه من به اون رونالدینیو و زیدان و ....................... افتخا ر نمدم